8/9/10 juli: In de sporen van een olifant

We werden half 7 wakker in een lege dorm. Vandaag gingen we naar Liwonde dus we moesten onze rugzakken weer inpakken. Na alle souveniers die we hadden gekocht pasten onze rugzakken nog maar net dicht. Freya vroeg aan Alan (eigenaar van Mgoza) hoe we het best in Liwonde konden komen. Hij zei dat we geluk hadden en mee konden liften naar Mangochi zo'n 100km verderop. We zaten met een Deens gezin in de auto. In Mangochi aangekomen bracht de chauffeur ons naar een minibusje die naar Limbe ging en dus ook langs Liwonde kwam.

Het busje leek bijna vol te zitten toen we aankwamen, mooizo, dan konden we bijna gaan! Maar nee hoor, bijna vol is nog niet vol en dus moesten we nog zo'n 1.5 uur wachten in een snikheet busje totdat het busje overvol zat en er zo'n 5 mensen per bankje zaten. Anne zat naast een vrouw die met een kakelende kip in een plastic zakje het baby'tje van de buurvrouw aan het vermaken was. Met kramp in onze benen en billen van het zitten in één positie gedurende enkele uren en voor Freya met een slapende baby tegen haar arm, reden we richting het zuiden. De minibusjes zijn typisch voor Afrika en dichterbij de lokale bevolking kun je letterlijk en figuurlijk bijna niet komen. Ondanks de bagage op schoot, de warme huid van medereizigers, hobbels in de weg, hitte en ongemakkelijke posities zijn de busreizen wel iets wat je niet wil missen. De mensen zijn dan ook zo ontzettend vriendelijk en je voelt je geen moment onveilig. We betalen dezelfde prijs als de lokale bevolking voor de busreis en hoewel we vaak worden nagekeken, vaak naar Freya's beugel wordt gestaard: wat is DAT?, is het vaak alleen maar leuk en voelen we ons beroemd. Eerst deden we nog ons best om niet op te vallen (mislukte natuurlijk), nu zijn we eraan gewend. Weer werd
eten met ons gedeeld door een jonge malawiaanse moeder, eten dat ze net daarvoor door het busraampje had gekocht, dus we hebben er maar niet te veel van gegeten. Toch hebben we allebei nog geen diarree, ook al drinken we kraanwater en eten we (nagenoeg) alles wat we tegenkomen.

We stopten bij het tankstation in Liwonde en aangezien we er eigenlijk al iets eerder uit wilden, stapten we hier snel uit zodat we de Safari Camp konden bellen om ons op te halen. 20 minuten later reden we als koninginnen naar het kamp, omdat alle kindjes langs de weg naar ons zwaaiden en wij terug zwaaiden. In Liwonde Safari Camp kregen we eerst een kleine rondleiding: het zag er gemoedelijk uit. Na het wat drukke Cape Maclear met zijn huilende baby's zijn schreeuwende apen een verlossing. Om 16u begon de bushwalk. Verrekijkers mee en gaan met die banaan!

Terwijl we ons door hoog gras een weg baanden, sprongen de wrattenzwijntjes voor onze neus weg. We zagen worstenbomen en een jonge olifant. Toen we langs de rivier liepen zagen we het onvoorspelbare: een enorme Nijlkrokodil van meer dan 5 meter lang lag ons op te wachten. We kwamen dichterbij en stonden toen op nog geen 15m afstand van één van Afrika's meest imponerende carnivoren. Hij had gelukkig al gegeten: met een enorm uitpuilende buik lag hij op de oever tegenover ons te zonnen - met zijn bek open, zodat er misschien nog een vogel zou landen, als toetje. Toen we terugliepen hoorden we hippo's boven water komen en uitademen, we schrokken want het leek heel dichbij maar de gids vertelde ons dat de nijlpaarden zo'n 400m verder in het moeras zaten maar dat geluid over water ver draagt, ojaa.

Na deze spannende wandeling met ondergaande zon, was de hemel van diep rood in donkerblauw veranderd. Bij helder maanlicht (om half 6 is het hier alweer donker) hebben we toen eten gekookt: rijst met worstjes, nootjes en ketchup. Hebben een heleboel geld bespaard want dinner bestellen is hier (voor toeristen) $15! Maar met cup-a-soup erbij smaakte ons maaltje ons na een vermoeiende dag even goed. Al vroeg gaan slapen in een prachtige traditioneel gebouwde Afrikaanse dorm, onder een enorme baobab boom.

De volgende ochtend hadden we geen plannen en konden we dus uitslapen. Voor ons betekende dat 6 uur wakker worden - zonder wekker - en dan heerlijk uitgerust voelen. Gelukkig maar, want er was weer een olifant bij het camp gespot en dat wilden we natuurlijk niet missen. Mooie foto's gemaakt van deze absoluut niet mensen schuwe olifant en toen heerlijk ontbeten (pancakes&waffles!). Daarna naar het uitzichtpunt gelopen en van het uitzicht over de savanne en bos genoten.

Na 1,5 week Malawi waren we zo'n beetje door onze weinige kleren heen. Lekker kleren wassen dus! Het personeel was zo aardig om hun wasplek, waslijn, wastijl en wasknijpers uit te lenen. Wat ontzettend solidair.

Om 2 uur werden we opgehaald voor onze boottrip. We reden weer als koninginnen in de auto (zwaaiend naar alle kinderen) naar de rivier de 'Shire'. Er lag een bootje op ons te wachten en samen met een Zweeds stel, een kapitein en een mevrouw die de dieren ging spotten, voeren we met de stroom mee. Het was niet zo mooi weer dus we hadden gedacht geen olifanten te zien maar we hadden geluk en zagen er toch een: een grote mannetjes olifant die tot zijn buik in het water tussen de planten stond. De rivier wad heel ondiep want hippo's houden niet van diep water: ze zwemmen niet maar lopen over de bodem en komen elke 5 minuten omhoog voor lucht. De mevrouw die dat ons vertelde kon heel monotoon een monoloog houden alsof ze een wikipedia pagina aan het voorlezen was. Bovendien verstonden we de helft niet dus zeiden we vaak gewoon ja of oke of ojaaa. Ook wanneer ze een dier beschreef die ze zag en dat tegen Anne vertelde en Freya vroeg over welk dier ze het had, had Anne geen idee of het nou een vogel, nijlpaard of olifant was geweest. Maargoed als we het verstonden was het wel interessant. De nijlpaarden speelden verstoppertje; elke keer wanneer we een foto wilden maken doken ze weer onder water. Was wel grappig om te zien. We zagen ook witte vogels (die vrouw had de naam wel genoemd maar geen idee) die op de hoofden van nijlpaarden gingen zitten en elke keer als een nijlpaard onder dook vlogen ze naar een andere. Na 2 uur voeren we weer terug. Nog kingfishers, reigers en een heleboel andere vogels gezien waarvan we de naam vergaten zo snel als ze genoemd werden, er leven ook meer dan 400 vogels hier..

's Avonds dachten we instant aardappelpurree te eten maar dat bleek waterige, smakeloze maïspap te zijn.. urgghh. Dus onze soja stukjes en tomaten + ui mengsel afgespoeld en los opgegeten met kippenbouillon. Na het eten (half 8) lekker in bed gekropen want het was vies weer. In bed onder de klamboe nog wat gelezen want de muggen zijn verschrikkelijk hier, zelfs door de klamboe heen prikken ze je lek..

Donderdag ochtend werd Freya wakker met muggenbulten over haar hele lichaam: hand (23), been (10) en voorhoofd (14). En dan slaap je nog wel onder een klamboe met deet op. Gelukkig slikken we malariapillen, maar die werken ook niet altijd. Nouja Freya is nog kerngezond dus dat zien we later wel weer.

Om half 7 zouden we een game drive doen, maar er was een miscommunicatie waardoor het verschoven werd naar 2 uur. Dus hebben even gerelaxt en boeken gelezen.

Om 2 uur gingen we in een jeep op weg naar het nationaal park. In het park zagen we weer een hoop impala's, wrattenzwijnen, waterbocks en apen. Wat we nog niet in Majete hadden gezien waren de greater kudu's. Hele mooie grote beesten! Na een tijdje rond te hebben gereden stopten we voor een pauze dichtbij een kudde met ongeveer 80 buffels. Samen met de gids liepen we er (zonder geweer, die de gids in majete wel had) naar de buffels toe om ze beter te bekijken en foto's te maken. Mooie grote beesten met prachtige hoorns! Mooie foto's gemaakt en genoten van de (zoveelste maar altijd prachtig blijvende) zonsondergang.

Om 17.45 waren we terug in het park en gingen we weer zelf eten koken. Lekkere rijst met tomaten/uiensaus en soja. Daarna lekker gaan slapen! Morgen gaan we naar Pakachere en zit onze zelfstandige reis erop. We hebben ervan genoten en zijn blij dat we deze extra 2 weken aan onze reis hebben geplakt!